Voor we het vergeten…

Voorafgaand aan dit WK voetbal in 1978 waren er nogal wat protesten door aktievoerders van “Bloed aan de Paal” (Neerlands Hoop In Bange Dagen, met Bram Vermeulen en Freek de Jonge) wegens schending van de mensenrechten in dat land door de regering. Er werden zelfs kamervragen gesteld en er verscheen later een boek.

Oranje ging toch, zonder Johan Cruijff en Willem van Hanegem. De eerste groepsfase was moeizaam, met zelfs een verlies tegen Schotland, maar daarna speelde oranje uitstekend. Uiteindelijk strandde Nederland in de finale tegen gastland Argentinië, net als vier jaar eerder in/tegen West-Duitsland.

Het waakhondje voor digitale rechten Bits of Freedom heeft verkiezingsprogamma’s doorgeworsteld op zoek naar punten over digitale rechten en privacybescherming. Partijen vinden dit blijkbaar niet belangrijk: veel toelichting begint met “Partij X neemt geen standpunt in over Y” dus dat schiet niet echt op. Slechts 2 partijen hebben veel aandacht voor internet & digitale vrijheid: Groenlinks en D66.

Digitalevrijheidswijzer.nl

En nog meer stemwijzers

Tja, en is dit nu objectieve parodie, of gewoon joodse lobby?

Gaaf!

_{Thnx Showan!}

Voor we haar vergeten…

Nu is er nog maar één Golden Girl over.

Joran van der Sloot Wannabee!

Het zal je maar gezegd worden…

Lego blijft leuk.

Te bizar voor woorden: FILMPJE

En het is niet de eerste keer.

Anno 1994. Deel 2, 3, 4 en 5.

Herman was zo gek nog niet. In de laatste minuut van het interview onderstreept hij de kern van hun meningsverschil.

Een zeer vermakelijk lijstje met Yahoo Answers Fails, zoals:

Can a Jedi Lightsaber cut through Superman?

_{Met dank aan Peter!}

Hier moeten jullie het mee doen, voor vandaag…

Staande op een rots,
die het begin is
van een berg,

en die zich niettemin
voor mijn ogen
in zee stort,

heb ik soms
zo kunnen verlangen
naar de binnenzee in mij,
dat ik mij haast een zich
verstotende was geworden.

Hans Faverey

Tafelvoetbal… Oeeee, bij het noemen van het woord alleen al voelde ik de rust indalen. De romantiek van de camping. Houten mannetjes met een ijzeren staaf door hun middel. Geen kant konden ze op. Je hoefde ‘s avonds niet te posten bij hun voordeur of ze wel op tijd naar bed gingen. Ze kwamen altijd opdagen. Ze droegen geen rare brilletjes en sloegen niet hun houten vrouw. Je kwam de volgende ochtend het speellokaal binnen en daar stonden ze al klaar met frisgewassen houten broekjes aan. Ik wilde wel weer eens een wedstrijd zien.

Internet op. Mijn hart sloeg over. Tafelvoetbal in competitieverband bleek rond Maastricht nog fanatiek te worden beoefend. Een cafésport. Godzijdank. Geen zuur gymzaaltje met zestien tafels naast elkaar en na afloop allemaal een roze koek. Nee, lekker gemoedelijk. Eerst de hele dag zuur vlees klaarmaken in een aan het plafond opgehangen stooftheedoek, lekker door de natuur lopen, nog wat van die typische Limburgse dingetjes doen en dan ‘s avonds met je vrienden tafelvoetballen Ik zag het wel voor me.

Nico Dijkshoorn

Volledig verhaal: HIER!