Voor we het vergeten…
_{(na de verkiezingen van gisteren (b)lijkt deze waarschuwing opportuun)}

_{Foto: Robert Capa}

Het is alweer 65 jaar geleden.

Gelukkig heeft de beschaving sindsdien alleen maar terrein gewonnen.

‘Deze video is mogelijk niet geschikt voor minderjarigen.’ -YouTube

Ze zullen het maar zien, je kinderen… brrrrr, the horror!

‘It’s Super Tuesday on a friday night’.

Uit welk versje komt deze strofe? En wederom; tengeltjes van Google!

Voor we hem vergeten…

Hij is dood.

Voor we hem vergeten…

Het is alweer 20 jaar geleden.

‘Een puur commerciële dag – geïnspireerd op Vaderdag en Moederdag – bedoeld om (onder het mom van grootouders in het zonnetje zetten) producten van bepaalde organisaties te promoten. Zeer onregelmatig, begonnen in 2004 (17 april). Was in 2005 op 16 april en in 2006 op 4 juni.’

De heren van dit culthitje blijken nog immer hun ding te doen.

In 2007 deden ze het op een boot…

_{Met dank aan NAP}

‘Strapped in the chair of the city’s gas chamber
Why I’m here, I can’t quite remember.’

En, needless to say: NIET GOOGLEN!!! (God kijkt mee). Gewoon netjes uit je hoofd.

Penn Jillette springt in de bres voor een computerspelletje dat onder vuur ligt. Op zich nog niet zo bijzonder. Met name gewelddadige spelltejes krijgen het wel vaker voor hun kiezen omdat ze zouden aanzetten tot geweld. Edoch, over het algemeen hebben weinig mensen er moeite mee als hun kind enkele tientallen tegenstanders virtueel omlegt in een potje Counter Strike. Het bijzondere aan het spel waarnaar Jillette verwijst, is dat het een verkrachtingsspel is. Nu zou de eerste reactie zeer begrijpelijk zijn: ‘Walgelijk! Verbieden! Welke zieke geest… etc. etc.’ , maar eerst ff een stapje terug:

Jillette maakt een interessant punt in zijn betoog. Hoor zijn verhaal aan. Wat vindt u, Wakkere Burger, hiervan?

Omdat het al weer veel te lang geleden is dat we hier aandacht aan hebben besteed:

Een nieuwe variant.

_{(Live at the Electric Ballroom)}

Nu ik toch bezig ben met een stukje muzikale opvoeding; The Mars Vola. Virtuoze emo-progrock van de hoogste plank (voortgekomen uit At the Drive-in, de band die live in Vera, Groningen uiteen ging. De andere helft ging voort in de band Sparta).

Voor sommigen gaat deze hoekerige moeilijkdoenerij te ver (zie/hoor de solo op 2:28) maar ik heb ze enige jaren terug op Lowlands live mogen aanschouwen en het is toch wel een stelltje indrukwekkende muzikanten. Toentertijd speelde ze twee (of drie, moeilijk te zeggen bij deze lui) nummers in drie kwartier. Ik geef toe; dit soort langdradigheid is niet voor eenieder weggelegd.