“Facts are stubborn things; and whatever may be our wishes, our inclinations, or the dictates of our passion, they cannot alter the state of facts and evidence.”

-John Adams

Er zit een jong verliefd stelletje op een terras. Het stelletje zit de hele tijd aan elkaar te frunniken, elkaar dromerig in de ogen te kijken en elkaar slijmerige woordjes toe te fluisteren. Wat denk je dan?

A) Gadverdamme, TEILTJE! Moet dat nou? Ik word hier kotsmisselijk van!
B) Voor mij hoeft het niet zo nodig, maar als zij gelukkig zijn, wie ben ik dan om dat te veroordelen?
C) Ach wat schattig! Zo jong en zo hopeloos verliefd. Ik wou dat ik die leeftijd nog had.

Alleen als je vol overgave – en zonder mitsen of maren – kiest voor C, dan is het hieronder bijgevoegde JijBuis filmpje te doorstaan. In alle overige gevallen levert dit gevoelens van walging, misselijkheid en zelfs beangstiging op.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Ik vernam van Merino dat hij naar het North Sea Jazz festival was geweest. Vreemd, want volgens eigen zeggen houdt Merino helemaal niet van jazz. Gelukkig wordt er op dit festival volgens puristen nauwelijks meer jazz gespeeld. Het vindt trouwens ook helemaal niet meer plaats in de buurt van de Noordzee, dus wellicht kan de organisatie eens nadenken over een naamswijziging (*).

Ik wil mensen niet coûte que coûte op andere gedachten brengen, maar de hiernavolgende compositie So What van Miles Davis raakt toch echt wel het plafond van muzikale perfectie:

^{(*) Enkele suggesties: Rotjeknor Ratjetoe, Jazzy Gepriegel aan de Nieuwe Maas of Duurbetaalde Negers in 010}

Voor we hem vergeten…

Hij is dood.

‘Het is zesduizend jaar in de toekomst en in de ruimte zweeft Robbie. Ooit door ons mensen gemaakt, maar nu is hij alleen over. Een geweldige korte film over een oude robot met een batterij die bijna leeg is.’

via

Voor we hem vergeten…

Hij is dood.

Lip sync van hoog niveau

De manische straatpredikanten zijn een Welshe rockformatie die in 1992 een bescheiden wereldhit scoorden met Motorcycle Emptiness.

Het refrein van deze song bestaat uit twee regels. Ik dacht jarenlang dat het refrein begon met “I’m dying of loneliness”, maar het blijkt “Under neon loneliness” te zijn.

De tweede regel van het refrein is een heuse mama appelsap. Deze luidt niet “Mijn ouders zijn cool en tieners”, maar inderdaad (hoe kan het ook anders) “Motorcycle emptiness”.

Gelukkig ben ik niet de enige die de MSP niet goed verstaat.

MEEZINGEN!

Voor we hem vergeten…

Hij is dood.

Voor we hem vergeten…

Hij is dood.

Voor we hem vergeten…

Hij had het al 40 jaar geleden voorspeld.

Voor we hem vergeten…

Hij is dood.

Hi

I opened the screen door yesterday and my cat got out and has been missing since then so I was wondering if you are not to busy you could make a poster for me. It has to be A4 and I will photocopy it and put it around my suburb this afternoon.

This is the only photo of her I have she answers to the name Missy and is black and white and about 8 months old. missing on Harper street and my phone number.

Thanks Shan.

En dan volgt een uiterst vermakelijk mailwisseling.

^{Met dank aan Jurjan}

Trouw, 30 juni 2012, Peter Buwalda op de stelling ‘Gij zult de naam van de Here, ue God, niet ijdel gebruiken’:

Het lijkt mij een goed idee om een Bond vóór het vloeken op te richten. Vloeken is goed – welke gedachte je ook over God aanneemt. Als God bestaat verdient hij het om, vanwege de Holocaust, natuurrampen, alle ziektes en verdriet, aan één stuk door te worden afgevloekt, en als Hij niet bestaat, is hij een prima bliksemafleider, een ideale kop van Jut. Een niet-bestaande God vervloeken lijkt mij beter dan je medemens uitschelden voor kankerjood of tyfushond. En dat gelovigen vloeken zo erg vinden, snap ik niet. Zo nu en dan wat commentaar op de leiding, daar is toch niks mis mee?

Peter Buwalda

Zijn debuut en tegelijk meesterwerk Bonita Avenue al gelezen? Zo nee, haast je naar de boekwinkel!