Na een enigszins zwaar weekend sleep je jezelf dan toch maar uit bed. Nog een kwartiertje doorslapen onder de douche en je vervolgens haasten om de trein te missen.
Jean Giraud tekende Blueberry. Nu is hij dood. En ik mis de trein. Dat moet wel toeval zijn. ’t Was gepaster geweest Giraud te missen. Op maandag ben ik veelal niet op m’n gepastst.
Giraud werd geboren in 1938. Moebius in ’63. Beiden dood. Dubbel sneu.
Lorraine Pascale is nog niet dood. Die maakt op de BBC gewoon een cake met chocola en Amaretto. Moet kunnen. Wel jammer van die aardbeien. Vergeef ik haar. Zo ben ik dan ook wel weer.
Giraud hield vast niet van aardbeien. Van Lorraine hield ie vast wel. Zo was hij dan ook wel weer, die Moebius. Gelijk had ie. Ouwe snoepert was het.
Was mooi geweest als Lorraine een Blueberry pie had geknutseld.
Gepost in Algemeen|Reacties uitgeschakeld voor Moebius dood.
Ik ben al ruim 20 jaar evangelist voor de band Ween. Niemand pikt het op. Ik heb het geaccepteerd. Het is als HIV, je zult de aandoening toch zelf moeten oplopen.
Ik kwam tot mijn ontsteltenis tot de ontdekking, dat er nog geen post op de allerheiligste Wakkere Burgers gewijd was aan het oeuvre van de Raggende Manne. Dat kan natuurlijk niet!
Vandaar deze in memoriam.
Ontstellend goed waren ze. Keihard alles uit hun bakkes pleuren. Voor de volle 200% kaal. Gitaren aan gort, stembanden naar de kloten, maar gewoon blijven gaan. Mannen van gehard, ongepolijst staal. Zo kennen we de muziek tegenwoordig niet meer.
NOVA heeft nog een uitzending gewijd aan het afscheid van de Raggende Manne in 1999, onder begeleiding van de zoetgevooisde stem van Joop van Zijl:
Enkele pareltjes uit het 11-jarig samenzijn van de manne, dat 7 albums heeft voortgebracht:
– Poep in je hoofd (Aanrader! uit Jiskefet)
– Naar vore! (n.a.v. het voetballuh)
– Nee’s niks (kortste single in NL ooit!)
– Het rijdt niet (n.a.v. fileleed)
En natuurlijk bewaart de Tripel het beste tot het laatst. De Raggende Manne spelen een cover van een van de beste Nederlandstalige nummers uit de geschiedenis van het levenslied, namelijk De Fles van Jan Boezeroen: