Reeds gesignaleerd door RW op woensdag 16 maart 2005, maar nog steeds actueel.

“L’ exactitude n’est pas la vérité” – Henri Matisse

Al 16 jaar werken fotograaf Ari Versluis en styliste Ellie Uyttenbroek samen aan een kunstproject genaamd Exactitudes. Het project is ontstaan uit een gemeenschappelijke interesse voor de -vaak ongeschreven- kledingcodes van verschillende groeperingen in de samenleving. Exactitudes bestaat inmiddels uit 128 fotoseries van elk twaalf portretten, netjes ondergebracht in 128 rubrieken en (t/m 112) voorzien van gesproken commentaar.

Hun allereerste rubriek was gabbers:

Ik ben mijzelf nog niet tegengekomen op Exactitudes, of het moet categorie 65 zijn. Maar wat niet is kan nog komen. Wordt vervolgd…

^{P.S. Het valt mij altijd op dat groeperingen die anti-conformistisch zijn zich het meest conformeren aan hun eigen subcultuur. De ongewassen krakers die je bij elke demonstratie tegenkomt met spandoeken als “tegen het systeem” lopen zelf systematisch in dezelfde zwarte, van sleetse plekken voorziene, kleding als al hun eigen Ons Soort Mensen. In mijn tijd in Groningen werd Vera nog gefrequenteerd door die-hard punkers in plaats van jailbaits. Die punkers kwamen allemaal in dezelfde outfit op de bakbrommer naar de club, terwijl hun ongewassen schoothondje met onvermijdelijke rode sjaal om de nek, voor de deur stond te schijten. Ik vroeg mij toen al af of er een of andere Comsopolitain voor werkschuw volk was waarin dit soort dresscodes in stond beschreven.}

The God Helmet

Leuk speelgoed. Wil ik ook.

Ongeloveloos…

Ok, ok… dit was vorige week. Maar het voelt toch net zo koud als vanavond.

Ik heb het wel eens slechter gehoord.

The object formerly known as ‘planet Pluto’.

Merry fucking christmas.

En als je niet van kerstliedjes houdt, dan kun je de meisjes ook jouw eigen liedje laten zingen.

Daar kunnen we gezamenlijk trots op zijn in Nederland. Dat een van onze vooraanstaande politici naar Tel Aviv afreist, om daar een toespraak te houden voor ultra-rechtse Israëli’s.

Op de geheel neutrale fotoweblog van Thomas Schlijper ziet dat er ongeveer zo uit:

(klik op de piel’n veur meer ploaties)

Tweehonderd gekken in een partytent en de gehele internationale pers duikt er overheen.

Gelukkig wordt deze kwestie in de Nederlandse media nog wel genuanceerd uit de doeken gedaan. Maar of het helpt???

Dank je wel Gekke Geert!

Een heerlijk ouderwets Fox News-‘debat’.

Voor we hem vergeten…

…hij gaat weer terug naar Spanje.

Gelukkig gaat hij met de stoomboot.

Ik las zojuist dit bericht. (Dan weten jullie dat..)

Faith No More heeft enkele prachtige platen afgeleverd tussen 1982 en 1998. Met zanger Mike Patton welteverstaan. Courtney Love (de vrouw van ene Kurt Cobain (ooit zanger van een grungerock bandje uit Seattle)) was ook een blauwe maandag zanger(es), maar dat mag vergeten worden.

Naar mijn mening heeft Faith No More met de plaat ‘King For A Day… Fool For A Lifetime’ een legendarisch album uitgebracht, deze is het downloaden zéker waard. Ik ga er echter vanuit dat menig Wakkere Burger deze plaat reeds in de kast heeft staan. Het nummer A small victory is niet afkomstig van eerder genoemd album, maar van ‘Angel Dust’ (ook een toppert).

MEEZINGEN met deze Irish Traditional:
^{Oh Danny boy, the pipes, the pipes are calling
From glen to glen, and down the mountain side
The summer’s gone, and all the leaves are dying
‘Tis you, ’tis you must go and I must bide.
But come ye back when summer’s in the meadow
Or when the valley’s hushed and white with snow
‘Tis I’ll be there in sunshine or in shadow
Oh Danny boy, oh Danny boy, I love you so.}

And when ye come, and all the flow’rs are dying
If I am dead, as dead I well may be
Ye’ll come and find the place where I am lying
And kneel and say an “Ave” there for me.
And I shall hear, tho’ soft you tread above me
And oh, my grave shall warmer, sweeter be
For ye will bend and tell me that you love me
And I shall sleep in peace until you come to me.